Menu

Irena Sendlerowa ps. „Klara”, „Jolanta”, sanitariuszka i pielęgniarka, która podczas II wojny światowej wraz z kierowanym przez siebie zespołem Wydziału Dziecięcego Rady Pomocy Żydom polskiej organizacji podziemnej „Żegota” uratowała od śmierci około 2500 żydowskich dzieci. W 1965 r. otrzymała tytuł Sprawiedliwej Wśród Narodów Świata, a w latach 2007 i 2008 została zgłoszona do Pokojowej Nagrody Nobla. W tym roku mija 10-ta rocznica śmierci Ireny Sendlerowej, jak również 75-ta rocznica wybuchu powstania w getcie, podczas którego niosła pomoc ludności żydowskiej. Sejm zadecydował, że rok 2018 jest rokiem Ireny Sendlerowej – oddając w ten sposób hołd za ogromne poświęcenie i działania na rzecz ratowania drugiego człowieka.

Irena była jedynym dzieckiem Janiny Karoliny i Stanisława Krzyżanowskich. Ojciec był lekarzem i szczególną troską otaczał biedotę żydowską oraz chłopów. Sendlerowa wychowywana była w atmosferze szacunku dla każdego człowieka, poszanowaniu godności i równości praw. Wśród jej rówieśników były również dzieci żydowskie, które początkowo nie uczestniczyły we wspólnych zabawach. To ojciec zwrócił jej uwagę na ich niesprawiedliwe traktowanie i od tej pory poświęcała im bardzo dużo czasu. Dzieci szybko nawiązywały kontakty, a podczas zabawy uczyły się wzajemnie swoich języków. Dzięki temu Irena Sendlerowa poznała „jidysz”, co w przyszłości ułatwiło jej organizowanie pomocy Żydom. Kiedy wybuchła wojna aktywnie działała w Wydziale Opieki i Zdrowia Zarządu Miejskiego, jako opiekunka społeczna. Największą jej bolączką była sytuacja dzieci. Działalność humanitarną na ich rzecz utrudniały liczne przepisy, których ominięcie wymagało odwagi, wielu umiejętności, kontaktów i pieniędzy. Grupa, którą udało się stworzyć Sendlerowej organizująca pomoc Żydom, początkowo liczyła pięć, a później dziesięć osób. Potrzeby rosły, a trudności się piętrzyły. Nie przestała działać mimo zakazu udzielania pomocy ludności żydowskiej wydanemu władzom miejskim w październiku 1939 r. i mimo utworzenia getta (1940 r.). Sendlerowa nawiązywała kontakty z różnymi instytucjami zdrowotnymi i sanitarnymi, dzięki czemu udało jej się uzyskać przepustki, które umożliwiały swobodne poruszanie się po getcie do stycznia 1943 r. W stroju pielęgniarskim przenosiła lekarstwa, szczepionki, żywność, odzież, pieniądze. Niezmiennie najważniejszymi były dzieci. Sendlerowa pracując w Referacie Opieki Zamkniętej nad Dziećmi i Młodzieżą, była pomysłodawczynią i koordynatorką akcji włączenia żydowskich dzieci do działań mających na celu umieszczanie bezdomnych maluchów w zakładach opiekuńczych.

Irena Sendlerowa pracowała zawodowo do 1967 r., zawsze była związana z instytucjami opiekuńczymi, wychowawczymi, służbą zdrowia i edukacją. Między innymi w latach 1954–1955 była zastępcą dyrektora w Państwowej Szkole Położnych i zastępcą dyrektora Państwowej Szkoły Laborantów. Również przez cztery lata pracowała w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej, kierując Departamentem Średnich Szkół Medycznych.