Zaznacz stronę

W tym roku przypada 13. rocznica beatyfikacji siostry Marty Wieckiej ze zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo.

Siostra Marta Wiecka urodziła się 12 stycznia 1874 roku we wsi Nowy Wiec w zaborze pruskim na Pomorzu w rodzinie ziemiańskiej, katolickiej, głęboko religijnej
i patriotycznej. Była trzecią córką spośród trzynaściorga dzieci Marcelego i Pauliny Wieckich.

W 1892 roku siostra Marta Wiecka wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo w Krakowie. W czasie Postulatu i Seminarium poznawała historię Zgromadzenia, jego założycieli, ideę Sióstr Miłosierdzia oraz przygotowywała się do posługi chorym i ubogim. Nowicjat ukończyła 21 kwietnia 1893 r.

Jej pierwszym miejscem pracy był największy szpital prowadzony przez Siostry Miłosierdzia Prowincji Krakowskiej – Szpital Powszechny we Lwowie, gdzie spędziła półtora roku ucząc się zwodu pielęgniarskiego. Zdobywała doświadczenie i umiejętności, asystowała przy zabiegach i badaniach lekarskich. Równie ważne co pielęgnowanie chorych było dla niej oddziaływanie duchowe na podopiecznych. Z wielkim oddaniem służyła chorym: Polakom, Rusinom, Ukraińcom, Austriakom, Niemcom oraz Żydom, katolikom, prawosławnym przebywającym w tym szpitalu. Zjednywała sobie wszystkich miłością i szacunkiem.

W 1895 r. została przez siostrę przełożoną skierowana do Szpitalu w Podhajcach a następnie w 1999 – do szpitala w Bochni. Siostra Marta Wiecka okazała się prawdziwym skarbem dla podopiecznych i współsióstr. Tu ujawnił się u Niej charyzmat czytania w ludzkich sercach. Podczas modlitwy miała widzenie m.in. o czekającym Ją cierpieniu i oszczerstwie a także o zbliżającej się śmierci. Wkrótce jeden z pacjentów, zazdrosny o Jej troskliwą opiekę nad młodym ciężko chorym studentem oskarżył Ją o niemoralne prowadzenie i ciążę. Jednak przed swoją śmiercią wszystko odwołał. Kolejnym ciosem stała się wiadomość o nagłej śmierci najstarszego brata.

Kolejnym miejsce pracy siostry Marty Wieckiej był Szpital Powszechny w Śniatyniu, niewielkim miasteczku na terenie obecnej Ukrainy. Tu bardzo szybko zyskała zaufanie sióstr, lekarzy i pacjentów, wykonując zawód pielęgniarki z wyjątkową cierpliwością, oddaniem i zadowoleniem z pracy. Wiele czasu poświęcała na uczenie chorych katechizmu. Miała wyjątkowy dar nawracania grzeszników. Tak zapamiętali ją pacjenci i pracownicy szpitala w Śniatynie. Jedna z sióstr zapisała: Siostra Marta stanowi przepiękny wzór i przykład miłości wzajemnej, przebaczenia uraz i wdzięcznej pobożności jakby swobodnej i łatwej do naśladowania.

Jej śmierć stała się autentycznym świadectwem miłości do Boga i bliźniego. Świadoma niebezpieczeństwa dobrowolnie podjęła się dezynfekcji pomieszczenia po chorej na tyfus plamisty, chociaż był do tego zobowiązany inny pracownik.

Zmarła 30 maja 1904 roku w Śniatyniu i tam została pochowana.  Mszę żałobną odprawił brat siostry Marty Wieckiej – ks. Jan Wiecki. Jej pogrzeb przemienił się w wielką manifestację – wyraz wdzięczności mieszkańców Śniatynia dla swojej dobrodziejki, „Matuszki”, „Monaszki” za dobro, które czyniła. Ksiądz w mowie pożegnalnej podkreślił, że „skuteczność jej apostolskiej działalności była owocem doskonałego przeżywania swego powołania, stałego zjednoczenia z Bogiem, konsekwentnej pracy nad sobą”.

Kult siostry Marty Wieckiej trwa nieprzerwanie od ponad stu lat. Jej grób szybko stał się miejscem modlitwy, a po II wojnie światowej stał się również symbolem jedności chrześcijańskiej, tam bowiem gromadzili się wierni wszystkich wyznań.

Uroczystość beatyfikacji siostry Marty Wieckiej odbyła się 24 maja 2008 r. we Lwowie na Ukrainie. Aktu wyniesienia na ołtarze dokonał kard. Tarcisio Bertone, Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej, jako legat papieża Benedykta XVI.

error

Podziel się informacją z znajomymi